[Nazar]

با سلام و احترام خدمت اعضای محترم

اصلی ترین تفاوتی که از نظر آکادمیک مطرح میشه تفاوت ارزش اقلام پروژه بیمه شده هست. به این صورت که اگر بیش از ۵۰ درصد مبلغ پیمان مربوط به مصالح و ساخت باشه موضوع بیمه تمام خطر پیمانکاران و اگر بیش از ۵۰ درصد مبلغ پیمان مربوط به اقلام مورد نصب باشه موضوع بیمه تمام خطر نصب هست. اما از نظر فنی تر، یکی از استثنائات در بیمه نامه تمام خطر پیمانکاران، خسارات ناشی از طراحی غلط است که با کلوز ۱۱۵ تحت پوشش قرار میگیره. همچنین این بیمه نامه فاقد پوشش دوره تست و آزمایش هست که این مورد هم با کلوز ۱۰۰ بای بک میشه.

در مقابل، یکی از بندهای استثنا در بیمه تمام خطر نصب خسارات ناشی از طراحی غلط، مواد معیوب و اجرای نادرست کار هست که این استثنا نیز با کلوز ۲۰۰ پوشش داده میشه و همچنین این بیمه نامه دارای پوشش تست و آزمایش اقلام نصب شده می باشد.

باسپاس

[مهسا کاظم زاده زاهدی]

سلام و عرض ادب خدمت اعضای گرامی شاب،

در تکمیل توضیحات سرکار خانم نظر، باید عرض کنم که تفاوت اصلی بین بیمه‌نامه تمام خطر پیمانکاران و تمام خطر نصب، در ماهیت و موضوع اصلی پروژه است.

به‌طور کلی، زمانی که ماهیت پروژه عمدتاً ساخت‌وساز و عملیات عمرانی (Civil Works) باشد، استفاده از بیمه‌نامه CAR متداول است؛ ولی زمانی که موضوع اصلی پروژه شامل نصب تجهیزات، ماشین‌آلات و تأسیسات باشد، بیمه‌نامه EAR کاربرد بیشتری دارد.

در پروژه‌های ساختمانی و عمرانی معمولاً ارزش عملیات ساختمانی و مصالح مصرفی بخش عمده‌ای از ارزش قرارداد را تشکیل می‌دهد، در حالی که در پروژه‌های تجهیزاتی و صنعتی، ارزش تجهیزات و ماشین‌آلات سهم قابل‌توجهی از ارزش کل پروژه دارد. در مواردی که تشخیص سیویل بودن یا نصب بودن سخت باشد بر اساس ارزش اقلام به همان روشی که خانم نظر گفتند باید تصمیم گرفت.

اما در خصوص استثناء طراحی، به نظر من نیاز یا عدم نیاز به بازخرید این استثنا بستگی به نوع قرارداد پیمانکار با کارفرما دارد. همانطور که می‌دانیم قرارداد پیمانکار با کارفرما می‌تواند به یکی از اشکال زیر باشد:

• C – Construction: ساخت
• PC – Construction & Procurement: تهیه (خرید) و ساخت
• EPC – Engineering, Procurement & Construction: طراحی، تأمین تجهیزات و ساخت
• EPCC – Engineering, Procurement, Construction & Commissioning: طراحی، تأمین تجهیزات، ساخت و راه‌اندازی

بنابراین وقتی قرارداد از نوع C باشد پیمانکار نه با ریسک طراحی مواجه است و نه با ریسک قطعات معیوب، در قرارداد PC هم پیمانکار ریسکی بابت طراحی ندارد و طبیعتاً استثنا بودن خطای طراحی هیچگونه مشکلی برای بیمه نامه او ایجاد نمی‌کند پس نیازی به کلوز ۱۱۵ نیست.

اما در دو نوع قرارداد دیگر پیمانکار با ریسک طراحی و نیز ریسک قطعات تولیدات معیوب مواجه است و بهتر است کلوز ۱۱۵ را خریداری نماید.

در نهایت باید گفت صرفاً عنوان قرارداد به‌تنهایی تعیین‌کننده نوع بیمه‌نامه نیست؛ بلکه باید ماهیت واقعی پروژه، سهم عملیات عمرانی و نصب، نوع تجهیزات، محدوده مسئولیت پیمانکار و شرایط قرارداد نیز مورد بررسی قرار گیرد.

از طرف دیگر، ارتباط میان نوع قرارداد پیمان و نوع بیمه‌نامه مهم است، اما برای تشخیص نهایی، بررسی دقیق Scope of Work، ارزش تجهیزات و عملیات ساختمانی و‌ مسئولیت های قراردادی ضروری است.